fbpx

မနက္ျဖန္မ်ားကို ကယ္တင္ရေအာင္

                                                                                                                                                                                            ၁။
ဒုတိယလွိုင္းရဲ႕ဂယက္က ကြၽန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံ၏ ပုံစံေဟာင္းမက်၊ ပုံစံသစ္မကေသာ လတ္တေလာလူေနမႈကို လႈပ္ႏွိုးလိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ ‘ဒီေန႕ မနက္ ပိုးေတြ႕လူနာတစ္ရာေက်ာ္သတဲ့’၊ ‘မေန႕ညက ကိုးဆယ္ေက်ာ္ေလ’၊ ‘ဟိုတစ္ေန႕က ခုနစ္ဆယ္ဆိုပဲ’ စသလို အသံေတြနဲ႕ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း သတင္းေပး၊ သတင္းေပးရင္း ႏႈတ္ဆက္ၾက။
၂၀၂၀ ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြ ဘယ္သူမွ မေတာင္းဆို၊ ဘယ္သူမွ မေမွ်ာ္လင့္ထားပါပဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႕ လက္ခံခဲ့ၾကရတယ္ေလ။ အစပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္နိုင္ငံနဲ႕မပတ္သက္နိုင္ဘူးလို႔ကို အထင္ေရာက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ျမန္မာ နိုင္ငံအတြက္ ပထမဆုံးလူနာကို စတင္ေတြ႕လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္နိုင္ငံလုံးအုန္းအုန္းကြၽက္ကြၽက္နဲ႕ အလုအယက္ေဈးေတြဝယ္ၾက၊ အလုပ္ေတြနား ၾကရင္း ကပ္ဆိုးကို စတင္ရင္ဆိုင္လိုက္ၾကေလရဲ႕။ အစိုးရိမ္ႀကီးမႈေၾကာင့္ အကာအကြယ္ပစၥည္းေတြရဲ႕ေဈးကြက္ဟာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ျမင့္တက္ သြားခဲ့တာ အားလုံးအသိေလ။
‘ဒီကပ္ႀကီးၿပီးရင္…’ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႕ ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚမွာ ခံစားရင္ဖြင့္ၾကေပါ့။ စားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆိုင္ေတြ၊ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးေဟာင္းေတြကို ျပန္တမ္းတရင္း အလြမ္းေျဖၾက။ 
                                                                                                                                                   ၂။
က်န္းမာေရးနဲ႕ အားကစားဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ ေန႕စဥ္ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြကို လက္ေတြမၾကာခဏေဆးရင္း အိမ္တြင္းေအာင္းရင္း ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့။ ‘ေဟး ဒီေန႕ ဇီးရိုးတဲ့’။ ‘အိုး ဒီေန႕လည္း မေတြ႕တဲ့’။ ‘အရင္ထက္ ပိုက္စိပ္တိုက္ၿပီးစစ္နိုင္ေနၿပီ။ ထပ္ကိုမေတြ႕ ေတာ့တာ’။ ‘ဒီတစ္ခါေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့တစ္ေယာက္က အရင္ေရာဂါရွိသူရဲ႕ အဆက္ဆိုပဲ’။ ‘ေၾသာ္ Case ဘယ္ေလာက္ကေတာ့ အသက္လည္းႀကီးၿပီ။ ေရာဂါအခံလည္းရွိလို႔ ဆုံးတာပါ’
ဆိုခဲ့သလို အသံေတြနဲ႕ အိမ္အျပင္ကို တျဖည္းျဖည္းျပန္ေရာက္လာၾက။ မ်က္ႏွာဖုံးေလးေတြလည္း ႏွာေခါင္းအထိမေရာက္ေတာ့ဘဲ ေမးေစ့မွာတင္ ခရီးဆုံးၾကတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္အဝင္အထြက္ေတြ ျပန္ပြင့္၊ Mask ပါလား၊ ပါတယ္ေလ၊ ကားထဲမွာ၊ အိတ္ထဲမွာ၊ ဒီလိုနဲ႕ေပါ့။ လုပ္ငန္းခြင္ေတြ စစ္ေဆးခံရမယ္။ ဘယ္အခ်က္ေတြျပင္ထား။ ‘ငါတို႔ဆီ အစစ္ခံၿပီးၿပီ။ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ’။ ‘ဒီေန႕ ငါတို႔ဆိုင္ အစစ္ခံရမယ္။ ဘာေတြျပင္ထား’။ ပါဆယ္ေရာင္းသည္ဆိုတဲ့ ဗီနိုင္းဆိုင္းဘုတ္ေတြ ေခါက္သိမ္းၿပီး ဆိုင္ဖြင့္ၿပီဆိုတဲ့ဗီနိုင္းေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ေနရာယူလာၾက။ ဟုတ္ တာေပါ့။ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ အလုပ္ေတြလုပ္ၾကဖို႔၊ အလုပ္ေတြလုပ္နိုင္ဖို႔ စိတ္လက္အနားရေအာင္ အပန္းေျဖၾကဖို႔ လိုကိုလိုတာကိုး။ အလုပ္ သြားၾက၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ခ်ိန္းၾက၊ စားၾက၊ ေသာက္ၾက၊ ထိုင္ၾက၊ သြားၾက။  ကိုရိုနာဆိုတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ဟာ ျမန္မာ့ေျမမွ အၿပီးတိုင္ သူ႕အလိုလို ဆုတ္ခြာသြားေလသေယာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ အထင္ေတြေရာက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
                                                                                                                                                    ၃။
‘ေဟ့ ရခိုင္ဘက္က သတင္းၾကားၿပီးၿပီလား’
ဒီေမးခြန္းနဲ႕အတူ ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚမွာ ရခိုင္ေဒသရဲ႕သတင္းေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာဌာနေတြရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြ၊ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ေဝဖန္အႀကံျပဳခ်က္ေတြ ပလူပ်ံလာရင္းက ႀကိဳးစားေမ့ႀကိဳးစားေဖ်ာက္ထားတဲ့ အေၾကာက္တရားဟာ လႈပ္ရွားေနတဲ့လူထုကို ျပန္တန့္သြားေစခဲ့ျပန္တယ္။
‘နယ္ေတြမွာ ပိုမ်ားပါတယ္’ ဆိုၿပီး ၿမိဳ႕ႀကီးတခ်ိဳ႕က အားတင္းၾက။ ၿမိဳ႕ေတြရဲ႕ အထင္ကရထြက္ကုန္ေတြနဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေပးၿပီး ဘယ္ၿမိဳ႕ေတာ့ ပါသြားၿပီဆိုတဲ့ ပိုးေတြ႕လူနာစာရင္းေတြကို ဖတ္ရင္းၾကားရင္း အေၾကာက္တရားဟာ အေရာင္နက္သည္ထက္နက္လာေတာ့တယ္။ နီးနီးကပ္ကပ္ ေနရာက ခပ္ခြာခြာျပန္ေနဖို႔၊ လွမ္းလက္စေျခလွမ္းေတြ တန့္ဖို႔၊ Mask ေတြ ျပန္တပ္ဖို႔ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေတြ ဆူလာတယ္။ အျဖဴ အစိမ္းျပန္ဝတ္ခြင့္ရကာစ အတန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပင္ပသင္ၾကားေရးေတြလည္း သတိႀကီးႀကီးျဖတ္သန္းၾကရင္း မဖြင့္ျဖစ္ေသးတဲ့ အတန္းငယ္ေတြကို ေနာက္ဆုတ္ၿပီးရင္း ထပ္ဆုတ္ရျပန္တယ္။ ပထမအႀကိမ္တုန္းကထက္ ပိုးေတြ႕လူနာမ်ားလာ၊ စိပ္လာေပမယ့္ လမ္းေတြေပၚမွာ ေဈးဝယ္စင္တာေတြ၊ ဆိုင္ေတြမွာ လူဦးေရထူထပ္ေနဆဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခပ္ခြာခြာကေန ေၾကာက္စရာေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေရွးျဖစ္ေႏွာင္းေဟာင္းေတြဆိုေနၾကဆဲ။ လမ္းေပၚမွာ ကားေတြထင္တာေလာက္ ေခ်ာင္မသြားေၾကာင္း လမ္းေပၚကလူေတြခ်င္း ေျပာမိဆိုမိၾကေလရဲ႕။
အခုေတာ့ ေက်ာင္းေတြလည္း ပိတ္သြားျပန္ၿပီ၊ ဆိုင္ေတြလည္း ပိတ္သြားျပန္ၿပီ၊ ရပ္ကြက္အဝင္အထြက္ေတြ၊ အိမ္ရာဂိတ္တံခါးေတြလည္း ပိတ္သြားျပန္ၿပီ။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ ကိုယ့္႐ြာေဘးကင္းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကသူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႕ ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ အိမ္တြင္းေအာင္းၾကသူေတြနဲ႕ ကပ္ဆိုး ရဲ႕သ႐ုပ္ဟာ ပီျပင္လာခဲ့ျပန္ၿပီေလ။
                                                                                                                                                    ၄။
မနက္ျဖန္ေတြဟာ မေသခ်ာဘူးတဲ့လား။ ဒီေန႕မွာ မဖ်ားမနာေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ႀကိဳးစားေနရတာ။ အသိရွိဖို႔လည္းလိုမယ္။ သတိရွိဖို႔လည္း လိုမယ္။ သတၱိရွိဖို႔လည္းလိုမယ္ထင္ရဲ႕။ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ မွန္ကန္တဲ့ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြကို နည္းမွန္လမ္းမွန္ သိထားဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။ လႈပ္ရွားသြားလာမႈတိုင္း၊ ထိေတြ႕မႈတိုင္းအတြက္ သတိရွိရွိနဲ႕ က်င့္ႀကံတတ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စိုးရိမ္မႈလြန္ကဲၿပီး အေၾကာက္တရား ပိုလာတဲ့အခါမွာလည္း မွန္ကန္တဲ့အသိ၊ က်င့္ႀကံသင့္တဲ့ သတိကို ပ်က္ယြင္းေစတတ္ပါတယ္။
မလြဲမေသြ လက္ခံရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ကပ္ဆိုးကာလကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ကံဆိုးေနျခင္းအျဖစ္ မေတြးလိုက္ပါနဲ႕။ လူ႕သဘာဝအရ မနက္ျဖန္တိုင္းကို ပိုေကာင္းခ်င္တဲ့စိတ္ ရွိတတ္ပါတယ္။ အရင္က ကိုယ္မေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အတိတ္ေန႕ရက္ေတြကို ဒီေန႕မွာေတာ့ ျပန္လြမ္းေကာင္း လြမ္းေနနိုင္ပါတယ္။ အရင္က မေကာင္းခဲ့ဘူးလို႔သတ္မွတ္တဲ့ ဝင္ေငြပမာဏကို ဒီေန႕အတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္လို႔ လက္ခံေကာင္းလက္ခံရပါလိမ့္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ ရင္ဆိုင္ရဦးမွာေပါ့။ အသိ၊ သတိနဲ႕ ထိန္းသိမ္းသလို၊ အဆိုးဆုံးအေျခအေနတစ္ခုအတြက္လည္း သတၱိေမြးၾကရေပဦးလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တိုင္မ်ားမလိုခ်င္တဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ရခဲ့ၿပီဆိုရင္လည္း ကိုယ္ထိေတြ႕ခဲ့သမွ်၊ ကိုယ္ႀကဳံေတြ႕ခဲ့သမွ် ေျဖာင့္ေျဖာင့္မွန္မွန္နဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ မနက္ျဖန္၊ မိသားစုအတြက္ မနက္ျဖန္၊ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ မနက္ျဖန္၊ ကိုယ့္ၿမိဳ႕၊ ကိုယ့္႐ြာအတြက္ မနက္ျဖန္၊ ကိုယ့္နိုင္ငံအတြက္ မနက္ျဖန္၊ ကမၻာေျမရဲ႕ မနက္ျဖန္တိုင္းကို ကယ္တင္ဖို႔ရာအတြက္ သတၱိရွိရွိပါဝင္ျဖစ္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။
Z ေမာင္ 

Source : The Voice