Myanmar National Post

ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်စနစ် (Floating Tidal Turbines) ဖြင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်ယူနိုင်ရေး











ဒီရေအတက်အကျရှိသော မြစ်ဝများနှင့် ချောင်းများတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ခြင်းကို ဒီရေစွမ်းအင် (Tidal Power) ဟု ခေါ်ဆိုပြီး အဓိကအားဖြင့် နည်းလမ်း (၂) မျိုးဖြင့် ထုတ်လုပ်နိုင်ပါသည်။ မြစ်ချောင်းများတွင် အသုံးအများဆုံးနှင့် စွမ်းအားအများဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းမှာ ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrage System) ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နည်းမှာ ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် (Tidal Stream Generator) ဖြစ်ပါသည်။

၁။ ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrage System) ဖြင့် ထုတ်လုပ်ပုံ အဆင့်ဆင့်ဤစနစ်သည် သမားရိုးကျ ရေအားလျှပ်စစ် ဆည်ကြီးများနှင့် ဆင်တူပြီး ဒီရေအတက်အကျ ကွာခြားချက် (Tidal Range) အနည်းဆုံး ၅ မီတာ (၁၆ ပေခန့်) ရှိသော မြစ်ဝကျယ်များတွင် တည်ဆောက်လေ့ရှိသည်။ 

ရေတားတမံနှင့် ရေတံခါးများ တည်ဆောက်ခြင်း (Barrage & Sluice Gates): 

ဒီရေဝင်ထွက်ရာ မြစ်ဝ သို့မဟုတ် ချောင်းဝကို ဖြတ်၍ ကွန်ကရစ်တမံ (Barrage) တစ်ခု တည်ဆောက်ရသည်။ ထိုတမံအတွင်း၌ ရေအဝင်အထွက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ရေတံခါးများ (Sluice Gates) နှင့် ရေစီးအားဖြင့် လည်ပတ်မည့် တာဘိုင် (Turbine) များကို တပ်ဆင်ထားသည်။


ဒီရေတက်ချိန် ရေသိုလှောင်ခြင်း (High Tide - Filling the Basin):

ပင်လယ်ဒီရေ စတင်တက်လာသောအခါ တမံ၏ ရေတံခါး (Sluice Gates) များကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပင်လယ်ဘက်မှ ရေများသည် တမံအတွင်းဘက်ရှိ မြစ်ကြောင်း/ရေလှောင်ကန် (Tidal Basin) အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။


ရေတံခါးများ ပိတ်၍ ရေမျက်နှာပြင် ကွာဟချက် ဖန်တီးခြင်း (Holding the Water):

ဒီရေ အမြင့်ဆုံးအမှတ် (High Tide) သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရေတံခါးများကို အလုံပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပင်လယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ဒီရေပြန်ကျသွားသည်အထိ (Low Tide) နာရီအနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းရသည်။ ထိုအခါ တမံ၏ အတွင်းဘက်တွင် ရေမျက်နှာပြင် မြင့်နေပြီး ပင်လယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရေမျက်နှာပြင် နိမ့်နေသည့် အခြေအနေ (Head Difference) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။


ရေပြန်လွှတ်၍ တာဘိုင်လည်ပတ်စေခြင်း (Low Tide - Power Generation):

ပင်လယ်ဘက်ခြမ်း ရေမျက်နှာပြင် သိသိသာသာ နိမ့်ဆင်းသွားချိန်တွင် တမံအတွင်း သိုလှောင်ထားသော ရေများကို တာဘိုင်ပြွန်လမ်းကြောင်း (Turbine Tunnel) မှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ဘက်သို့ ပြန်လည်ဖောက်ချသည်။ အမြင့်မှ အနိမ့်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းသွားသော ရေစီးအားကြောင့် တာဘိုင်ဒလက်များ လည်ပတ်လာသည်။ (ခေတ်မီ Bulb Turbines များကို အသုံးပြုပါက ဒီရေတက်ချိန် ရေဝင်ရာတွင်ရော၊ ဒီရေကျချိန် ရေထွက်ရာတွင်ပါ နှစ်ဖက်စလုံးမှ လျှပ်စစ်ထုတ်ယူနိုင်သည်။)


လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ပို့လွှတ်ခြင်း (Electricity Generation & Transmission):

လည်ပတ်နေသော တာဘိုင်ဝင်ရိုးသည် ဂျင်နရေတာ (Generator) ကို ဆက်လက်လည်ပတ်စေပြီး စက်မှုစွမ်းအင်မှ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်သို့ ပြောင်းလဲပေးသည်။ ထွက်ရှိလာသော လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို ထရန်စဖော်မာ (Transformer) မှတစ်ဆင့် ဗို့အားမြှင့်တင်ကာ မဟာဓာတ်အားလိုင်း (National Grid) အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ဖြန့်ဖြူးသည်။


၂။ ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် (Tidal Stream Generator)တမံကြီးများ မဆောက်လုပ်ဘဲ ရေစီးသန်သော မြစ်ချောင်းများတွင် အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။


လုပ်ဆောင်ပုံ: 

လေအားလျှပ်စစ် ဒလက်တိုင် (Wind Turbine) များကဲ့သို့ပင် တာဘိုင်ဒလက်များကို မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် ကျောက်ချ၍ စိုက်ထူထားသည်။


စွမ်းအင်ထုတ်ယူပုံ: 

ဒီရေအတက်နှင့် အကျ နှစ်မျိုးစလုံးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြစ်အတွင်းရှိ ရေစီးကြောင်း (Tidal Current) က ရေအောက်ရှိ တာဘိုင်ဒလက်များကို တိုက်ရိုက်တွန်းကန် လည်ပတ်စေပြီး ဂျင်နရေတာမှ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်ပေးသည်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရေနေသတ္တဝါများ သွားလာမှုကို ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးစနစ် ဖြစ်သည်။ 


ဒီရေစွမ်းအင်၏ အားသာချက်

ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း: နေအား၊ လေအားတို့ထက် ဒီရေအတက်အကျ အချိန်ဇယားကို အတိအကျ တွက်ချက်နိုင်သည်။

သက်တမ်းရှည်ကြာခြင်း: ကွန်ကရစ်တမံများသည် နှစ်ပေါင်း ၇၅ မှ ၁၀၀ အထိ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ပြန်ပြည့်မြဲစွမ်းအင်ဖြစ်ခြင်း: လောင်စာဆီ မလိုအပ်ဘဲ ကာဗွန်ထုတ်လွှတ်မှု လုံးဝမရှိပါ။


ကန့်သတ်ချက်များ

တည်ဆောက်စရိတ် မြင့်မားခြင်း: ပင်လယ်ရေငန်ဒဏ် ခံနိုင်သော ပစ္စည်းများ သုံးရသဖြင့် ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု များပြားသည်။

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် သက်ရောက်မှု: တမံပိတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် မြစ်အတွင်း နုန်းတင်ခြင်းနှင့် ငါးသယံဇာတ ရွှေ့ပြောင်းမှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေနိုင်သည်။

အချိန်ပိုင်းသာ ထုတ်နိုင်ခြင်း: ဒီရေရပ်တန့်နေချိန် (Slack Tide) များတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်မှု ခေတ္တရပ်နားနေတတ်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒီရေစွမ်းအင် (Tidal Power) ကို စီးပွားဖြစ် အများဆုံးနှင့် အအောင်မြင်ဆုံး ထုတ်လုပ်အသုံးပြုနေသည့် နိုင်ငံများမှာ တောင်ကိုရီးယား၊ ပြင်သစ်၊ ယူကေ (ဗြိတိန်)၊ ကနေဒါ နှင့် တရုတ်နိုင်ငံ တို့ ဖြစ်ကြသည်။


အဆိုပါနိုင်ငံများတွင် အသုံးပြုနေသည့် ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားပမာဏနှင့် အဓိက နည်းပညာများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။

တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ Sihwa Lake Tidal Power Station မှ 254 MW ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး(ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး) ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrage) ဖြစ်သည်။

ပြင်သစ်နိုင်ငံ၊ Rance Tidal Power Station မှ 240 MW ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး (ကမ္ဘာ့ရှေးအကျဆုံး) ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrage) ဖြစ်သည်။

ယူကေ (စကော့တလန်) MeyGen Tidal Energy Project မှ 6 MW ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး (တိုးချဲ့ဆဲ) ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် (Tidal Stream) ဖြစ်သည်။

ကနေဒါနိုင်ငံ၊ Annapolis Royal (လက်ရှိ ရပ်နားထား) / Bay of Fundy စီမံကိန်းများ မှ 20 MW ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး (မူလစွမ်းအား) ဒီရေတားတမံ နှင့် ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် ဖြစ်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံ၊ Jiangxia Tidal Power Station မှ 4.1 MW ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrage) ဖြစ်သည်။


တောင်ကိုရီးယား (South Korea): လက်ရှိတွင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဒီရေလျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံဖြစ်သည့် Sihwa Lake စီမံကိန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ၂၅၄ မဂ္ဂါဝပ် (254 MW) ထုတ်လုပ်နေသည်။ ထို့ပြင် အခြားကမ်းရိုးတန်းဒေသများတွင်လည်း စီမံကိန်းသစ်များ ထပ်မံတည်ဆောက်လျက်ရှိသည်။


ပြင်သစ် (France): ၁၉၆၆ ခုနှစ်ကတည်းက စတင်လည်ပတ်ခဲ့သည့် La Rance ဒီရေလျှပ်စစ်စက်ရုံသည် ကမ္ဘာ့ပထမဆုံးနှင့် ဒုတိယအကြီးဆုံး စက်ရုံဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်ကြာ အောင်မြင်စွာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။


ယူကေ (United Kingdom): တမံကြီးများ ဆောက်လုပ်ခြင်းထက် ပင်လယ်ရေအောက် ရေစီးကြောင်းကို အသုံးချသည့် ခေတ်မီ ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် (Tidal Stream Technology) တွင် ကမ္ဘာ့ဦးဆောင်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ စကော့တလန်ရှိ MeyGen စီမံကိန်းသည် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ရေအောက်တာဘိုင် ဓာတ်အားပေးစက်ရုံ ဖြစ်သည်။


လက်ရှိ ထုတ်ယူအသုံးပြုနေသည့် အဓိက နည်းလမ်း (၄) မျိုး

နိုင်ငံအလိုက် ပထဝီအနေအထားနှင့် ဒီရေအတက်အကျ ပမာဏအပေါ် မူတည်၍ အောက်ပါနည်းလမ်းများဖြင့် ထုတ်ယူအသုံးပြုနေကြသည်-

ဒီရေတားတမံစနစ် (Tidal Barrages):

အသုံးပြုပုံ: မြစ်ဝကျယ်များတွင် ဆည်တမံကြီးများ တည်ဆောက်ပြီး ဒီရေတက်ချိန် ရေကိုလှောင်ထားကာ ဒီရေကျချိန်တွင် တာဘိုင်များမှတစ်ဆင့် ရေပြန်လွှတ်၍ လျှပ်စစ်ထုတ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုသည့်နိုင်ငံ: တောင်ကိုရီးယား၊ ပြင်သစ်၊ တရုတ် နှင့် ရုရှားနိုင်ငံတို့တွင် အဓိက အသုံးပြုသည်။


ရေအောက်တာဘိုင်စနစ် (Tidal Stream Generators):

အသုံးပြုပုံ: တမံကြီးများ မဆောက်ဘဲ ရေစီးသန်သော ပင်လယ်ရေလက်ကြားနှင့် မြစ်ကြမ်းပြင်များတွင် လေအားလျှပ်စစ်ဒလက်တိုင်ကဲ့သို့ တာဘိုင်များကို ရေအောက်၌ စိုက်ထူထားပြီး ရေစီးအားဖြင့် လည်ပတ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုသည့်နိုင်ငံ: ယူကေ (စကော့တလန်)၊ ကနေဒါ၊ အမေရိကန် နှင့် နယ်သာလန်တို့တွင် တွင်ကျယ်စွာ အသုံးပြုလာကြသည်။


ဒီရေသိုလှောင်ကန်စနစ် (Tidal Lagoons):

အသုံးပြုပုံ: မြစ်ဝတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့မည့်အစား ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်တွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ တမံတည်ဆောက်၍ ရေလှောင်ကန်အတု ဖန်တီးကာ ဒီရေအတက်အကျမှ လျှပ်စစ်ထုတ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိခိုက်မှုကို လျှော့ချနိုင်သည်။

အသုံးပြုသည့်နိုင်ငံ: ယူကေ (ဝေလနယ်) နှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့တွင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် လုပ်ဆောင်နေသည်။


ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်စနစ် (Floating Tidal Turbines):

အသုံးပြုပုံ: ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် အသေတပ်ဆင်မည့်အစား ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် ဖောင်/သင်္ဘောငယ်ပုံစံ ကိုယ်ထည်အောက်၌ တာဘိုင်ဒလက်များ တွဲလောင်းချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရ လွယ်ကူသည်။

အသုံးပြုသည့်နိုင်ငံ: စကော့တလန် (Orbital O2 စီမံကိန်း) တွင် ၂ မဂ္ဂါဝပ် (2 MW) ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် ကမ္ဘာ့အားအကောင်းဆုံး ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်ကို လက်တွေ့အသုံးပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။


ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်စနစ် (Floating Tidal Turbines) သည် ကြီးမားသော ရေတားတမံများ ဆောက်လုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ဖောင် သို့မဟုတ် ရေယာဉ်ကိုယ်ထည်အောက်၌ တာဘိုင်ဒလက်များ တွဲလောင်းချထားပြီး ဒီရေစီးအားမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်ယူသည့် နည်းပညာဖြစ်သည်။ ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သည့် စကော့တလန်ရှိ Orbital O2 ကဲ့သို့သော စနစ်များသည် ဤနည်းပညာ၏ အောင်မြင်သော ဥပမာများ ဖြစ်ပြီး၊ ကြီးမားသော ဆည်တမံကြီးများ (Barrages) သို့မဟုတ် ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ တူးဖော်စိုက်ထူရသည့် စနစ်များထက် ကနဦးတည်ဆောက်စရိတ်နှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ် ပိုမိုသက်သာနိုင်ခြေရှိသောကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများအတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။


ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်စနစ်၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများ

ရေပေါ်ကိုယ်ထည် (Floating Hull / Platform): ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပေါ်နေစေရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော သံမဏိ သို့မဟုတ် ပေါင်းစပ်ပစ္စည်း ကိုယ်ထည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စက်ကိရိယာများကို ရေမျက်နှာပြင်အထက်တွင် ထားရှိပေးနိုင်သဖြင့် ရေငန်နှင့် ရေဖိအားဒဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော ပျက်စီးမှုအချို့ကို လျှော့ချပေးသည်။

တာဘိုင်ဒလက်များနှင့် တွဲလောင်းတိုင်များ (Turbine Rotors & Retractable Legs): ကိုယ်ထည်အောက်ဘက်ရှိ ရေစီးကြောင်းအတွင်းသို့ နှစ်မြှုပ်ထားသော တာဘိုင်ဒလက်များ ဖြစ်သည်။ ဒီရေစီးကြောင်း ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသည့်အခါ ဒလက်များ လည်ပတ်လာပြီး စက်မှုစွမ်းအင်ကို ထုတ်ပေးသည်။ အချို့ဒီဇိုင်းများတွင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် လွယ်ကူစေရန် တာဘိုင်တိုင်များကို ရေပေါ်သို့ ဆွဲတင်နိုင်သည့် စနစ် ပါဝင်သည်။

ကျောက်ချကြိုးစနစ် (Mooring System): ကိုယ်ထည်ကို ရေစီးကြောင်းကြောင့် မျောပါမသွားစေရန် မြစ်ကြမ်းပြင် သို့မဟုတ် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ ကျောက်ချတုံး/ကျောက်ဆူးများနှင့် ကြိုး/သံကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထိန်းချုပ်ထားသည့် စနစ်ဖြစ်သည်။

ဂျင်နရေတာနှင့် ဓာတ်အားပို့လွှတ်ကြိုး (Generator & Export Cable): တာဘိုင်လည်ပတ်မှုမှ ရရှိသော စွမ်းအင်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပြီး၊ ရေအောက်ကြိုး (Subsea Cable) သို့မဟုတ် ကမ်းစပ်သို့ သွယ်တန်းထားသော ကြိုးများမှတစ်ဆင့် ဒေသသုံး လျှပ်စစ်စနစ် သို့မဟုတ် ဘက်ထရီသိုလှောင်စနစ်သို့ ပို့လွှတ်ပေးသည်။


လုပ်ဆောင်ပုံ အဆင့်ဆင့်

ရေစီးသန်သော နေရာတွင် ကျောက်ချတပ်ဆင်ခြင်း: ဒီရေအတက်အကျကြောင့် ရေစီးအား ကောင်းမွန်သော မြစ်ဝ၊ ကျွန်းကြားရေလက်ကြား သို့မဟုတ် ကမ်းရိုးတန်းရေစီးကြောင်းများတွင် ရေပေါ်ယူနစ်ကို ကျောက်ချထားရှိသည်။

ရေစီးကြောင်းဖြင့် တာဘိုင်လည်ပတ်ခြင်း: ဒီရေတက်ချိန် သို့မဟုတ် ဒီရေကျချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေစီးကြောင်းက ရေအောက်ရှိ တာဘိုင်ဒလက်များကို တွန်းကန်လှည့်ပတ်စေသည်။

လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ခြင်း: လည်ပတ်နေသော တာဘိုင်မှတစ်ဆင့် ဂျင်နရေတာကို လည်ပတ်စေပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်သည်။

ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခြင်း: ချို့ယွင်းမှု သို့မဟုတ် စစ်ဆေးပြုပြင်မှု လိုအပ်သည့်အခါ ကြီးမားသော ရေငုပ်အဖွဲ့များ သို့မဟုတ် ဝန်ချီသင်္ဘောကြီးများကို အလွန်အကျွံ မှီခိုရန် လိုအပ်မှု နည်းပါးစွာဖြင့် တာဘိုင်အစိတ်အပိုင်းများကို အလွယ်တကူ စစ်ဆေးပြုပြင်နိုင်ရန် စီမံနိုင်သည်။


အားသာချက် / သင့်လျော်မှုများ

ကနဦးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပိုမိုသက်သာနိုင်ခြင်း: တမံကြီးများ တည်ဆောက်ခြင်းထက် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း သေးငယ်ပြီး အဆင့်လိုက် (Modular) တိုးချဲ့တပ်ဆင်နိုင်သည်။

ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် လွယ်ကူခြင်း: ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် အသေတပ်ဆင်ထားသော စနစ်များထက် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးပြုပြင်မှုအတွက် ပိုမိုအဆင်ပြေနိုင်သည်။

ကျွန်းစုနှင့် ဝေးလံဒေသများအတွက် အသုံးဝင်ခြင်း: မဟာဓာတ်အားလိုင်း မရောက်ရှိသေးသော ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ကျွန်းဒေသများတွင် ဒေသသုံး အသေးစား/အလတ်စား ဓာတ်အားပေးစနစ် (Mini-grid) အဖြစ် အသုံးချနိုင်ခြေ ရှိသည်။


ကန့်သတ်ချက် / ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အချက်များ

လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထွက်ရှိမှု အတက်အကျရှိခြင်း: ဒီရေရပ်တန့်ချိန် (Slack Tide) များတွင် ထုတ်လုပ်မှု လျော့နည်း သို့မဟုတ် ရပ်နားနိုင်သဖြင့် ဘက်ထရီ သို့မဟုတ် အခြားစွမ်းအင် (ဥပမာ - ဆိုလာ၊ ဒီဇယ်/လျှပ်စစ် ပေါင်းစပ်စနစ်) နှင့် တွဲဖက်စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

ရေမျက်နှာပြင်အန္တရာယ်နှင့် ရာသီဥတုဒဏ်: မုန်တိုင်း၊ လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် မြစ်ကြောင်းအတွင်း မျောပါလာနိုင်သော သစ်တုံး၊ ဝါးလုံး သို့မဟုတ် ရေယာဉ်များနှင့် ထိခိုက်မှုမရှိစေရန် ကာကွယ်မှုစနစ် လိုအပ်သည်။

သံချေးတက်ခြင်းနှင့် ရေညှိ/အညစ်အကြေး ကပ်ငြိမှု: ပင်လယ်ရေငန်နှင့် နုန်းပို့ချမှုများသော မြစ်ဝဒေသများတွင် ကြာရှည်ခံစေရန် သင့်လျော်သော ကာကွယ်ဆေး/ပစ္စည်းများ အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။


ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီးအတွင်း ရေပေါ်ဒီရေတာဘိုင်စနစ် (Floating Tidal Turbines) ကို သေးငယ်သော ကျွန်းဒေသများ၊ မြစ်ဝများနှင့် ရေလက်ကြားများတွင် သင့်လျော်နိုင်ခြေရှိသည့် မြို့နယ်များမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်-

လပွတ္တာမြို့နယ်: မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ၏ အဓိက ကမ်းရိုးတန်းနှင့် မြစ်ဝဆုံရာ မြို့နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြစ်ချောင်းလက်တံများ၊ ကျွန်းငယ်များနှင့် ပင်လယ်ဒီရေအတက်အကျ သက်ရောက်မှု များပြားသည့် နေရာများ ပါဝင်သည်။ မဟာဓာတ်အားလိုင်းနှင့် ဝေးကွာသော ရွာငယ်/ကျွန်းငယ်များအတွက် ဒေသသုံး အသေးစား ဓာတ်အားပေးစနစ် (Mini-grid) အလားအလာကို စဉ်းစားနိုင်သည့် ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဘိုကလေးမြို့နယ်: မြစ်ကြောင်းများ၊ ချောင်းလက်တံများနှင့် ပင်လယ်ဒီရေ ဝင်ထွက်ရာ မြစ်ဝဒေသများ ရှိသည့်အတွက် ဒီရေအတက်အကျကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ရေစီးအားကို လေ့လာရန် သင့်လျော်သည့် မြို့နယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဖျာပုံမြို့နယ်: ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းနှင့် မြစ်ဝဒေသ အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်ပြီး ဒီရေအတက်အကျနှင့် ရေစီးကြောင်းများ ရှိသည့်အတွက် အသေးစား စမ်းသပ်လေ့လာမှုများအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။

ပုသိမ်မြို့နယ်: ပင်လယ်ဝနှင့် ဆက်စပ်နေသော မြစ်ဝကျွန်းပေါ် အနောက်ဘက်ခြမ်းဒေသများ ပါဝင်ပြီး ဒီရေအတက်အကျ ဝင်ရောက်ရာ မြစ်ကြောင်းများနှင့် ကမ်းရိုးတန်း အနေအထားများ ရှိသည်။


ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီးအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အချက်များ

နုန်းပို့ချမှုနှင့် ရေစီးအမြန်နှုန်း: ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီးသည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ ဖြစ်သောကြောင့် နုန်းပို့ချမှု (Sedimentation) များပြားခြင်းနှင့် ရေစီးအမြန်နှုန်းသည် တည်နေရာအလိုက် ကွာခြားနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် တာဘိုင်ဒလက်များကို ရေညှိ၊ နုန်းနှင့် မျောပါလာသော အညစ်အကြေးများမှ ကာကွယ်နိုင်မည့် ဒီဇိုင်းကို ဦးစားပေး စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်းနှင့် ရာသီဥတုဒဏ်: ကမ်းရိုးတန်းနှင့် မြစ်ဝဒေသများ ဖြစ်သောကြောင့် မိုးရာသီနှင့် မုန်တိုင်းကာလများတွင် ရေလှိုင်းနှင့် ရေစီးအား ပြင်းထန်နိုင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ကျောက်ချစနစ် (Mooring) နှင့် ရေပေါ်ကိုယ်ထည် (Floating Hull) ကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

ဒေသအလိုက် စစ်တမ်းကောက်ယူမှု: မြစ်ချောင်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ရေစီးအမြန်နှုန်း (Current Speed)၊ ရေနက်အတိမ်အနက်နှင့် ဒီရေအတက်အကျ အချိန်ဇယားတို့ကို လက်တွေ့ တိုင်းတာစစ်ဆေးပြီးမှသာ အသေးစား စီမံကိန်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး နေရာကို အတည်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။


နောင်တော်လေး (ဘိုကလေး)

AI အကူအညီဖြင့် ရေးသားဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပါသည်။

#Myanmar #News

မူရင်းသတင်း — Myanmar National Post