ဒေါက်တာ အောင်ညွန့်ပိုင် (NP News) - စက်တင်ဘာလ ၈
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏စီးပွားရေးအခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာလည်ပတ်နိုင်ရန်အတွက် ပြည်တွင်းထုတ် လုပ်မှု၊ ပြည်ပပို့ကုန်၊ ပြည်ပသွင်းကုန်နှင့် နိုင်ငံခြားငွေ ကြေးစီးဆင်းမှုတို့သည် အပြန်အလှန်ဆက်နွှယ်လျက် ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ပြည်ပမှကုန်ပစ္စည်းများ၊ ဆေး ဝါးများ၊ စက်ပစ္စည်းများနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးကုန်ကြမ်း များ ဝယ်ယူတင်သွင်းရန် နိုင်ငံခြားငွေကြေးလိုအပ်သ ဖြင့် နိုင်ငံခြားငွေကြေးရရှိမှုနှင့် သုံးစွဲမှုကို မည်ကဲ့သို့စီ မံခန့်ခွဲမည်ဆိုသည်မှာ စီးပွားရေးမူဝါဒ၏ အရေးကြီး သောအချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကုန်သွယ်ရေးမူဝါဒတွင်လည်း အရင်းအနှီးပစ္စည်းများ၊ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ၊ ပြည်သူများအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သောကုန်ပစ္စည်း များ၊ ကျန်းမာရေးနှင့် သန့်ရှင်းရေးဆိုင်ရာပစ္စည်းများ၊ ပို့ကုန်မြှင့်တင်ရေးကိုအထောက်အကူပြုသောပစ္စည်း များနှင့် ပြည်တွင်းအစားထိုးထုတ်လုပ်မှုကိုအထောက် အကူပြုသောသွင်းကုန်များကိုဦးစားပေးရန် အခြေခံ မူဝါဒအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
ထို့ကြောင့် “နိုင်ငံခြားငွေကြေးကို ထိန်းသိမ်း ခြင်း” ဆိုသည်မှာ သွင်းကုန်အားလုံးကို ရပ်တန့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံခြားငွေကြေးကို မည်သည့်ကဏ္ဍတွင် အသုံးချလျှင် ပြည်သူ့ဘဝနှင့် နိုင်ငံ့စီးပွားရေးအတွက် အကျိုးရှိမည်ကို ဦးစားပေးစီမံခြင်းဖြစ်သည်ဟု နား လည်နိုင်သည်။
နိုင်ငံခြားငွေကြေးသည် ပြည်ပမှ ပစ္စည်းဝယ်ယူ ရာတွင်အသုံးပြုရသည့် ငွေကြေးတစ်မျိုးသာမဟုတ် ဘဲ နိုင်ငံ့စီးပွားရေးလည်ပတ်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွှယ် နေသော အရင်းအမြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နိုင်ငံခြားငွေ ကြေးရရှိမှုထက် သုံးစွဲမှုက ပိုမိုများပြားလာပါက နိုင်ငံ ခြားငွေကြေးအပေါ် ဖိအားများဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ ထို အခြေအနေတွင် အရေးကြီးသည့်မေးခွန်းမှာ “မည် သည့်အရာကို ဦးစားပေးသွင်းရမည်နည်း”ဟူသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဆေးရုံများနှင့်ဆေးခန်းများတွင် အသုံးပြုသည့် အသက်ကယ်ဆေးဝါးများ၊ ဆေးဘက် ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ၊ ရောဂါရှာဖွေရေးပစ္စည်းများနှင့် ခွဲ စိတ်ကုသရေးပစ္စည်းများသည် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေး နှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ပြည် တွင်းတွင် လုံလောက်စွာမထုတ်လုပ်နိုင်သေးပါက ပြည်ပမှတင်သွင်းရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ အလား တူ စားသောက်ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးတွင် အသုံးပြုသည့် ကုန်ကြမ်းများ၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ် သည့်စက်ယန္တရားများနှင့် စက်မှုလုပ်ငန်းများအတွက် လိုအပ်သောအစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့သည် တစ်ကြိမ်သုံး စွဲပြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်ကုန်ပစ္စည်းများသာမဟုတ်ဘဲ ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေသည့် အခြေခံအရင်းအမြစ်များဖြစ်သည်။
“မရှိမဖြစ်”နှင့်“ဇိမ်ခံ”ကို ခွဲခြားကြည့်ရန် နိုင်ငံ ခြားငွေကြေးကို စနစ်တကျစီမံရန်အတွက် သွင်းကုန် ပစ္စည်းများကို အမျိုးအစား ခွဲခြားစဉ်းစားရန်လိုအပ် သည်။ ပထမအဆင့်မှာ လူတို့၏ အသက်ရှင်နေထိုင်မှု နှင့်တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သည့် မရှိမဖြစ်ပစ္စည်းများဖြစ် သည်။ အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများနှင့် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် လိုအပ် သည့်ပစ္စည်းများသည် ဤအုပ်စုတွင်ပါဝင်နိုင်သည်။
ဒုတိယအဆင့်မှာ ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကို ဆက်လက်လည်ပတ်စေမည့် စက်ယန္တရားများ၊ စက် ပစ္စည်းများနှင့် ကုန်ကြမ်းများဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စုကို မလိုအပ်သောသွင်းကုန်ဟု သတ်မှတ်၍မရပေ။ အ ကြောင်းမှာ ယနေ့ ပြည်ပမှကုန်ကြမ်းတစ်ခုတင်သွင်း ခြင်းသည် မနက်ဖြန် ပြည်တွင်းတွင် ကုန်ချောထုတ် လုပ်နိုင်ရန် အခြေခံဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
တတိယအဆင့်တွင် လူနေမှုဘဝအတွက် မရှိ မဖြစ်မဟုတ်သည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ၊ အစားထိုးအသုံး ပြုနိုင်သည့်ပစ္စည်းများနှင့် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်နိုင်ခြေ ရှိသောပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။ သို့ သော် “ဇိမ်ခံပစ္စည်း”နှင့်“မလိုအပ်သောပစ္စည်း”ကို သတ်မှတ်ရာတွင်လည်း ရိုးရှင်းစွာ တစ်မျိုးတည်းသတ် မှတ်ခြင်းထက် စီးပွားရေးအပေါ်သက်ရောက်မှု၊ ပြည် တွင်းထုတ်လုပ်နိုင်မှု၊ အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးမှုနှင့် စား သုံးသူများအပေါ် သက်ရောက်မှုတို့ကိုပါ ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန်လိုအပ်သည်။
ဆေးဝါးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများကို ဦးစားပေးခြင်း
နိုင်ငံခြားငွေကြေးအသုံးပြုမှုကိုစီမံရာတွင် ကျန်း မာရေးကဏ္ဍသည် အထူးအရေးကြီးသည်။ အသက် ကယ်ဆေးဝါးတစ်မျိုးပြတ်လပ်သွားခြင်းသည် သာမန် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုပြတ်လပ်သွားခြင်းနှင့်မတူပေ။ လူ နာတစ်ဦး၏ ကုသမှုနောက်ကျခြင်း၊ ခွဲစိတ်ကုသမှုရွှေ့ ဆိုင်းရခြင်း၊ အရေးပေါ်ကုသမှုမရရှိခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ် နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် အရေးကြီးသော ဆေးဝါးများ၊ ဆေး ဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းသုံးပစ္စည်းများနှင့် ရောဂါရှာဖွေရေးပစ္စည်းများကို နိုင်ငံခြားငွေကြေးခွဲဝေ သုံးစွဲရာတွင် ဦးစားပေးအုပ်စုအဖြစ်သတ်မှတ်နိုင်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံစီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဝန် ကြီးဌာန၏ ယခင်ကုန်သွယ်ရေးမူဘောင်များတွင် လည်း ဆေးဝါးနှင့်ဆေးဝါးထုတ်လုပ်ရန်ကုန်ကြမ်း များအတွက် သီးခြားအရေးပါမှုကိုဖော်ပြထားသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ဆေးဝါးတင်သွင်းမှုကို ခွင့်ပြုရုံနှင့် မပြီးသေးဘဲ တင်သွင်းသည့်ဆေးဝါးများ၏ အရည်အ သွေး၊ မှတ်ပုံတင်မှု၊ သိုလှောင်မှုနှင့် ဖြန့်ဖြူးမှုစနစ်တို့ ကိုပါ ထိရောက်စွာ စောင့်ကြည့်ရန်လိုအပ်ခြင်းဖြစ် သည်။
စားသောက်ကုန်နှင့် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှု
နိုင်ငံခြားငွေကြေးထိန်းသိမ်းရေးကိုပြောရာတွင် အစားအစာကဏ္ဍကိုလည်း မေ့ထား၍မရပေ။ ပြည် တွင်းတွင် အစားအသောက်ထုတ်လုပ်နိုင်ရန် လိုအပ် သည့်ကုန်ကြမ်းများကို ပြည်ပမှ တင်သွင်းရခြင်းရှိနိုင် သည်။ ထိုကုန်ကြမ်းများကို “သွင်းကုန်”ဟူသောအ မည်တစ်ခုတည်းဖြင့် မလိုအပ်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပါက ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သွင်းကုန်တစ်ခုကိုဆုံးဖြတ်ရာတွင် “ယခု နိုင်ငံခြားငွေ မည်မျှကုန်မည်နည်း”ဆိုသည် တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ “ထိုသွင်းကုန်မှတစ်ဆင့် ပြည် တွင်းတွင် ထပ်မံ၍ မည်မျှထုတ်လုပ်နိုင်မည်နည်း”ဆို သည်ကိုပါတွက်ချက်သင့်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် စက် ရုံတစ်ရုံသည် နိုင်ငံခြားမှ ကုန်ကြမ်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဝယ်ယူပြီး ပြည်တွင်းတွင်ကုန်ချောထုတ်လုပ်ပါက နိုင် ငံခြားငွေကြေးအချို့အသုံးပြုရသော်လည်း အလုပ်အ ကိုင်များဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း၊ ပြည်တွင်းတန်ဖိုးမြှင့် ထုတ်လုပ်မှုဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပြည်ပသို့ ပြန်လည်တင် ပို့နိုင်ခြင်းတို့ ရှိလာနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကို အထောက် အကူပြုသည့် ကုန်ကြမ်းနှင့်စက်ပစ္စည်းများကို အလုံး စုံကန့်သတ်ခြင်းထက် ထုတ်လုပ်မှုအကျိုးသက် ရောက်မှုကိုကြည့်၍ ခွဲခြားစီမံခြင်းက ပိုမိုတိကျသည့် မူဝါဒဆိုင်ရာချဉ်းကပ်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။
သွင်းကုန်ကန့်သတ်မှုနှင့် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှု
ပြည်တွင်းတွင်ထုတ်လုပ်နိုင်သော ပစ္စည်းများကို ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုတိုးတက်လာအောင် အားပေး ခြင်းနှင့်အတူ ထုတ်လုပ်သူများအတွက် လိုအပ်သော စက်ပစ္စည်း၊ နည်းပညာနှင့် ကုန်ကြမ်းများရရှိနိုင်ရေး ကိုလည်း စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကြောင့် သွင်းကုန်မူဝါဒသည် “သွင်းကုန်လျှော့ချရေး”တစ်ခု တည်းမဟုတ်ဘဲ “ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုတိုးတက် ရေး”နှင့် တွဲဖက်စဉ်းစားရန်လိုသည်။
စီးပွားရေးနှင့်ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဝန်ကြီး ဌာန၏ဖော်ပြချက်အရ မြန်မာနိုင်ငံ၏ သွင်းကုန်မူဝါဒ အခြေခံများတွင် capital goods ၊ ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းများ၊ essential goods ၊ ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများနှင့် import-substitute production ကိုအထောက်အကူပြုသောကုန်ပစ္စည်းများကို ဦးစား ပေးရန်ထည့်သွင်းထားသည်။ ယင်းသဘောတရား သည် နိုင်ငံခြားငွေကြေးကိုအသုံးပြုရာတွင် စားသုံးမှု အတွက်သာမက ထုတ်လုပ်မှုအတွက်ပါ အသုံးချရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
သွင်းကုန်လိုင်စင်စနစ်၏ အရေးပါမှု
သွင်းကုန်များကို ဦးစားပေးအဆင့်ခွဲခြားရာတွင် သွင်းကုန်လိုင်စင်စနစ်သည်လည်း အရေးကြီးသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပို့ကုန်သွင်းကုန်လုပ်ငန်းရှင် မှတ်ပုံ တင်ခြင်းနှင့်Import License/Permit လျှောက် ထားခြင်းများကို TradeNet 2.0 နှင့် ဆက်စပ်အွန် လိုင်းစနစ်များမှ ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်စီစဉ်ထားသည်။
(၂၀၂၅)ခုနှစ်အတွင်းလည်း ကုန်ပစ္စည်းအချို့ အတွက် Automatic Licensing ESihf Non-Automatic Licensing စနစ်များနှင့်ပတ်သက်သည့်ပြင် ဆင်ချက်များကို စီးပွားရေးနှင့်ကူးသန်းရောင်းဝယ် ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အ နာဂတ်တွင် သွင်းကုန်လိုင်စင်စနစ်များကို ပိုမိုထိ ရောက်စေရန် ပစ္စည်းအမျိုးအစားတစ်ခုချင်းစီ၏ စီး ပွားရေးနှင့်လူမှုရေးအကျိုးသက်ရောက်မှုကိုအခြေခံ ၍ သတ်မှတ်နိုင်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။
မူဝါဒသည် တင်းကျပ်ရုံသာမဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းမြင်သာရန်လည်း လိုအပ်
နိုင်ငံခြားငွေကြေးထိန်းသိမ်းရေးအတွက် ကန့် သတ်ချက်များချမှတ်ရာတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းသည် ဦးစားပေး၊ မည်သည့်ပစ္စည်းသည် ဒုတိယဦးစားပေး၊ မည်သည့်ပစ္စည်းသည် ကန့်သတ်အုပ်စုတွင်ပါဝင် သည်ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာသိရှိနိုင်ရန်လိုအပ် သည်။
လုပ်ငန်းရှင်များအနေဖြင့် မိမိတို့၏ ကုန်ပစ္စည်း အတွက် မည်သည့်စည်းမျဉ်းကိုလိုက်နာရမည်ကိုမသိရှိပါက လုပ်ငန်းအစီအစဉ်ချမှတ်ရာတွင် မသေ ချာမှုများဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ ထိုမသေချာမှုသည် ထုတ် လုပ်မှု၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် ကုန်ဈေးနှုန်းများအပေါ်ပါ သက်ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံခြားငွေကြေး စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် “တင်းကျပ်ခြင်း” တစ်ခုတည်းထက် “ရှင်းလင်းခြင်း၊ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း၊ စည်းမျဉ်း တကျဖြစ်ခြင်း”တို့လည်း အရေးကြီးသည်။
ပြည်သူများအပေါ်သက်ရောက်မှုကို မမေ့သင့်
နိုင်ငံခြားငွေကြေးထိန်းသိမ်းရေးသည် စီးပွား ရေးကဏ္ဍအတွင်းမှပြဿနာတစ်ခုဟုသာ မမြင်သင့် ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိခိုက်မှုနှင့်အကျိုးကျေးဇူးသည် ပြည်သူများ၏နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ် သည်။ ဆေးဝါးပြတ်လပ်ပါက လူနာများထိခိုက်နိုင် သည်။ စက်ရုံများအတွက် ကုန်ကြမ်းမရပါက ထုတ် လုပ်မှုလျော့ကျပြီး အလုပ်အကိုင်များအပေါ်သက် ရောက်နိုင်သည်။ စားသောက်ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအ တွက် အခြေခံကုန်ကြမ်းများမရရှိပါက ကုန်ဈေးနှုန်း အပေါ် ဖိအားဖြစ်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် နိုင်ငံခြားငွေကြေးအသုံးပြုမှုကို စီမံ ရာတွင် စာရင်းအင်းများနှင့် ငွေကြေးပမာဏများကိုသာ ကြည့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူမှုစီးပွားရေးအကျိုးသက် ရောက်မှုကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်ရန်လိုအပ်သည်။
နိုင်ငံခြားငွေကြေးအကန့်အသတ်ရှိသည့်အချိန်တွင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအနေဖြင့် ရွေးချယ်စရာများကို ဦးစား ပေးအဆင့်ခွဲရန် မလွဲမသွေလိုအပ်လာနိုင်သည်။
ထိုအခါ အသက်ကယ်ဆေးဝါးများ၊ ဆေးဘက် ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ၊ အစားအသောက်နှင့် ပြည်သူ့ဘဝ အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ပထမ ဦးစားပေးအဖြစ်စဉ်းစားနိုင်သည်။ ထို့နောက် ပြည် တွင်းထုတ်လုပ်မှုကို တိုးတက်စေမည့်ကုန်ကြမ်းများ၊ စက်ပစ္စည်းများနှင့်ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် လိုအပ် သည့်အခြေခံပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ဦးစားပေးရန် လိုအပ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြည်တွင်း၌ထုတ်လုပ်နိုင် သည့်ပစ္စည်းများအတွက် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကိုမြှင့် တင်ရန်မူဝါဒနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများကို လည်း တိုးတက်အောင်ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ကန့်သတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် နိုင်ငံခြားငွေကြေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ် သကဲ့သို့ သွင်းကုန်အားလုံးကို တစ်ပြေးညီကန့်သတ် ခြင်းသည်လည်း ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကို မရည်ရွယ် ဘဲထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အဓိကအချက်မှာ “သွင်းကုန်ကိုလျှော့ချရန်”ထက် “သွင်းကုန်ကို မှန် ကန်စွာဦးစားပေးရန်”ဖြစ်သည်။
နိဂုံး
နိုင်ငံခြားငွေကြေးသည် အကန့်အသတ်မရှိသော အရင်းအမြစ်မဟုတ်သဖြင့် မည်သည့်ကဏ္ဍတွင် မည် မျှအသုံးပြုမည်ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံ့စီးပွားရေးအတွက် အရေးကြီးသော စီမံခန့်ခွဲမှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ ခြားငွေကြေးကို အမှန်တကယ်ထိန်းသိမ်းလိုပါက မရှိ မဖြစ်လိုအပ်သောဆေးဝါးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများ၊ အစားအသောက်နှင့် ပြည်သူ့ဘဝအတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုကိုအထောက်အကူပြု သည့်ကုန်ကြမ်းနှင့် စက်ပစ္စည်းများကိုလည်း ရေရှည် အကျိုးသက်ရောက်မှုအပေါ်မူတည်၍ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း မလိုအပ်သော ဇိမ်ခံသွင်း ကုန်များကိုထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်နိုင် သောပစ္စည်းများကို ပြည်တွင်း၌ ပိုမိုထုတ်လုပ်နိုင် အောင် အားပေးခြင်းတို့ကို တွဲဖက်ဆောင်ရွက်ရန် လို အပ်သည်။ အဆုံးတွင် နိုင်ငံခြားငွေကြေး ထိန်းသိမ်း ရေး၏အဓိကရည်ရွယ်ချက်သည် နိုင်ငံခြားမှ ပစ္စည်း များမဝယ်ယူရန်မဟုတ်ဘဲ ရရှိထားသည့် နိုင်ငံခြား ငွေကြေးကို ပြည်သူ့အသက်ရှင်နေထိုင်ရေး၊ ကျန်းမာ ရေး၊ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် နိုင်ငံ့စီးပွားရေး၏ ရေရှည်တည် တံ့မှုအတွက် အကျိုးရှိဆုံးနေရာတွင် အသုံးချနိုင်ရန် ဖြစ်သင့်သည်။
သို့မှသာ နိုင်ငံခြားငွေကြေးထိန်းသိမ်းရေးသည် မူဝါဒတစ်ခုသာမက ပြည်တွင်းထုတ်လုပ်မှုနှင့် စီးပွား ရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကိုချိတ်ဆက်ပေးနိုင်သည့် စီမံ ခန့်ခွဲမှု မူဝါဒတစ်ရပ်ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
